2003-2004: Het ontstaan van MaTRaK.
MaTRaK is ontstaan uit een toevallige ontmoeting van Anna en Maarten in december 2003. Anna studeerde aan de Kleine Academie (Brussel) en wilde graag een stuk maken; Maarten was student aan de RUG, en wist dat Fils Féministes hun laatste adem hadden uitgeblazen, maar dat er binnen de universiteit wel nog plaats voor een theatergezelschap was (dwz: dat er eigenlijk subsidies voorzien waren voor theater aan de univ). Een kleine vriendengroep schaart zich achter het plan. De tijd dringt, en dus moet er snel gehandeld worden. Er worden affiches gemaakt om spelers te zoeken, en de eerste auditie is een feit.
Aangezien er niet zoveel tijd meer is, wordt er volop gerepeteerd en aan een eigen stuk gewerkt. De regisseurs (Anna en Leen) kiezen voor een eigen tekst, een absurd stuk over ideeën en waarheden, over dialoog en onbegrip. Eind februari trekt de hele bende op weekend naar het rustige Brakel, niet om uit te rusten, maar om te repeteren, repeteren,... Het stuk krijgt alsmaar meer zijn definitieve vorm, en decor, muziek en belichting worden uitgewerkt.
In maart wordt er dan druk gewerkt aan de reclamecampagne. Het Nieuwsblad / Het Volk wijdt een artikel aan MaTRaK, affiches worden opgehangen en flyers worden verspreid.
Op donderdag 26, vrijdag 27 en zaterdag 28 maart zijn de eerste voorstellingen van Inter/Intra een feit. Na vele zware repetities opent het doek zich in zaal De Wolk, een dubbele primeur. Het eerste stuk van MaTRaK en de eerste voorstelling in deze nieuwe zaal. Iedere avond wordt de voorstelling nog eens overgedaan in de bar. Zaterdagnacht wordt er afscheid genomen van de Wolk, het podium wordt afgebroken. Maar er rijzen al plannen voor een nieuw MaTRaKjaar.
In juni komt de volledige ploeg nog eens samen om de balans op te maken van een hectisch jaar MaTRaK. En voor we de vakantie ingaan, wordt de toekomst van MaTRaK verzekerd. Na het zien van Inter/Intra heeft er zich iemand aangediend om de regie van de volgende MaTRaKproductie in handen te nemen.
< top > |
2004-2005: MaTRaK gaat internationaal.
Eind september; een eerste vergadering van het nieuwe MaTRaKjaar. Beslissingen moeten genomen worden. Een ledenwervings-campagne wordt op poten gezet; affiches worden geplakt en audities worden gepland.
De opkomst voor de workshops is overweldigend. Wat daar door dat nieuw, jong volk geïmproviseerd wordt, is te schoon om naar huis te sturen. Er wordt dan ook beslist om een dubbelproductie op poten te zetten. Ariadne regisseert één productie vor haar eindwerk regie in Maastricht; Anna neemt de regie van de tweede productie in handen.
De respectievelijke thema’s van de twee producties zijn ‘weg’ bij Ariadne en ‘gek’ bij Anna. Er wordt druk gerepeteerd en achteraf wordt er gezellig samengezeten in de Vooruit. Anna besluit om met haar groep op prospectie te gaan in het Ghuislain, om eens kennis te maken met de bewoners aldaar.
Eind november gaan we allen eens kijken hoe ze het op een ander doen; Galapagos van Abattoir Fermé blijkt een verrassende en experimentele voorstelling.
De examens komen er aan en MaTRaK gaat voor enkele maanden in een winterslaap om er in februari weer volop een lap op te geven. De repetities vlotten goed maar ook achter de schermen wordt er volop gewerkt. Het weekend wordt voorbereid, er wordt aan de mediacampagne gedacht en de eerste stappen naar licht en geluid worden genomen.
Eind maart trekken we allen op weekend in het West-Vlaamse Tielt. In de lokalen van theatergezelschap Malpertuis wordt gekookt, geslapen, gezongen, gegeten, gelachen, gehuild, paasbuit geraapt, aan affiches gewerkt, maar bovenal: gerepeteerd tegen de sterren op.
In april wordt het dan weer dringend tijd om reclame te maken. Opnieuw worden affiches en flyers van de twee voorstellingen verspreid.
Op 13, 14 en 15 april wordt het stuk van Anna aan het publiek voorgesteld. Drie avonden op rij speelt Verknipt, de productie van Anna en haar acteurs, voor een volle zaal. De ene keer beter dan de andere; maar daarover bestaat discussie. Vrijdagnacht wordt er afscheid genomen van wat een groepje mensen in amper een jaar tijd met, door, onder, op, tussen elkaar had opgebouwd. Een fuifje op scène, melancholie tussen de bassen wordt verdronken en iedereen danst, blijft dansen, wil het einde wegdansen.
De week erop is het de beurt aan Weg van Ariadne om het publiek te verbazen. Drie avonden na elkaar nemen Ariadne en haar acteurs het publiek mee in de wereld van Toontje en zijn verloren tol. Drie avonden van kleur, muziek en beweging. Ook hier wordt op vrijdagavond, na de laatste voorstelling, het gevloeide bloed, zweet en tranen eruit gedanst. Drank doet het einde vergeten, want muziek komt in de plaats.
Het Matrakjaar 04-05 zit erop. De examens wachten, de vakantie lonkt. In de afsluitende vergadering worden nog enkele financiële zaken geregeld en wordt er gepolst wie volgend jaar terugkomt.
Maar er komt nog een staartje aan dit succesvolle MaTRaK jaar. ‘Weg’ is geselecteerd voor het Internationaal Studententheaterfestival in Groningen. Eind oktober zakt de volledige groep af naar het verre Groningen. We zijn benieuwd naar wat de Iraanse, Duitse, Roemeense en Nederlandse gezelschappen op de planken brengen, maar kunnen vooral niet wachten om ons eigen kunnen te tonen. Donderdagavond is het zover; in twee keer mag MaTRaK tonen wat het waard is. Het publiek was enthousiast! In de festivalkrant de dag nadien wordt de voorstelling vergeleken met de sfeer uit ‘Marc groet ’s morgens de dingen’. We nemen nog deel aan de workshop die het festival heeft georganiseerd en dan is het zondag: prijsuitreiking! De Roemenen gaan met de hoofdvogel lopen, MaTRaK wordt tweede. Da’s mooi. En volgend jaar komen we terug!
< top > |
2005-2006: Help, vier producties!
Het derde MaTRaKjaar gaat van start met een probleem. We hebben nog geen regisseurs. Dus gaan we in september druk op zoek naar nieuw en vers bloed. Waar we maar kunnen laten we onze regisseursoproep achter: er worden affiches gemaakt voor de advalvasborden, berichten worden op internetforums gezet, secretariaten van relevante scholen worden opgebeld. Een matig succes volgt, druppelsgewijs krijgen we enkele reacties binnen, en vier kandidaten (teams) dienen zich aan: Leen & Koen, Lieven, Wouter & Stijn en Joke & Turid. Maar we gaan opnieuw op zoek naar nieuwe spelers; info-avonden worden georganiseerd en de audities vinden plaats eind oktober.
In een grote discussie waren we het erover eens geraakt: meer dan 4 producties kan MaTRaK (logistiek gezien) niet aan. Dus: door de grote interesse, zag MaTRaK zich genoodzaakt -helaas helaas- te doen wat het liever niet had gedaan: de beste spelers selecteren. Het resultaat: vier producties. De repetities kunnen beginnen en MaTRaK palmt De Brug volledig in met vier repetities per week. Toch wordt er nog wat tijd voor ontspanning gevonden en dit onder de vorm van The Battle Of The Lievevrouwkes; een nachtelijk spel in de Blaarmeersen.
De tijd gaat snel en de examens komen weer in zicht: voor MaTRaK een adempauze om ons schrap te stellen voor de race naar de voorstellingen.
Maar dan duikt er een probleem op. Het stuk van Wouter dreigt vast te lopen en hij besluit er dan ook mee te stoppen. Onze redder in nood Anna ziet het wel zitten om de achtergebleven spelers op te vangen en snelsnel nog iets in elkaar te boksen.
In februari pikken we nog een toneelstuk mee: Au Nom du Père.
En in maart staat ons alreeds bekend weekend op het schema. Locatie ditmaal: Boortmeerbeek, een chirolokaal in een bosrijke omgeving. Niet dat we er veel van gezien hebben, want ons programma bestond opnieuw uit repeteren, repeteren,... De logistieke ploeg schiet ook in actie om alles muzikaal en visueel te omkaderen. Ze draai op volle toeren en weten bij tijden niet meer waar hun hoofd staat. De “Kunnen we vier producties wel aan?” zijn niet van de lucht.
Midden april is het eindelijk weer zover. Tenminste Houdbaar, de productie onder regie van Joke & Turid, bijt de spits af. An, Ruben, Tom, Zoë, Eva en Claire dwalen rond tussen bokalen en herinneringen. Drie keer op rij voor een zeer talrijk opgekomen studentenpubliek in de Trechterzaal van de Therminal.
Hierna volgt De Onzekere Tijd, debuutwerk van regisseur Lieven Van den Weghe. Jeroen, Lieke, Charlotte en Lien spelen Tuur en zijn madammen, ergens is een café, in Buenos Aires, Brussel of Parijs, ergens in de jaren dertig, waar de tijd ongemerkt voorbijgaat, wachtend op tijden van glorie. Of op liefde. Vechtend om liefde, dansend om liefde, om de ogen van tragische Tuur. Het publiek spreekt van een sfeervol stuk op een sfeervolle locatie (grote zaal van de Cocteau).
Als derde is het de beurt aan Vierkant Rood. De productie van regisseur Leen Lacroix gaat door in de MaTRaKzaal van het eerste uur: De Wolk/Het Mo(nu)ment. In meer dan een uur maakt het publiek kennis met de keuzes uit het leven van Mr. Vierkant Rood: dilemma’s, moeilijke beslissingen, idioot getwijfel. Banale keuzes, fatale keuzes, twijfelkeuzes, net geen keuzes, rode keuzes, zwarte keuzes, verleidende keuzes, bevrijdende keuzes. Chocolade is het lekkerst en iedereen gaat dood. Geen keuze. Marieke, Ruth, Joleen en Koen geven het beste van zichzelf.
Laatste in de rij is Blub. Reddend engeltje Anna Van den Dooren maakte voor Sebastiaan, Dieter, Lore en Eva een pareltje, toen deze spelers na Wouter zonder regisseur vielen. In de foyer van de Kopergietery nemen ze het publiek mee in hun dromen, verlangens en zoektocht naar aandacht, een uitdaging, een hobby, maar vooral naar liefde. Visje, visje, visje, kom dan toch, kom dan toch naar mij.
Begin mei gaat de ploeg van Vierkant Rood naar Neerpelt om aldaar hun kunsten te brengen de Open Doek amateurtheaterhappening.
Dit drukke maar toch wel succesvolle MaTRaKjaar wordt feestelijk afgesloten met de Bony Pony Black Party.
< top > |
