De vijf maand zijn werkelijk voorbij gevlogen. Ik kan het niet geloven, maar ik zal het mooie Kanazawa straks terug moeten inruilen voor ons belgenland (hoewel ik misschien de luchtvochtigheid en de berg die je op moet om de campus te bereiken niet zó hard zal missen). Het einde van het semester is de perfecte gelegenheid om een semi-emotionele samenvatting te maken van waar ik het meest van genoten heb hier! Als je wat wil weten over het examensysteem in Kanazawa, ben je ook aan het juiste adres.

Eerst en vooral is mijn Japans hier immens verbeterd (‘wel, dúh!’ kan je misschien denken, maar ik heb al andere verhalen gehoord en die hebben mij destijds vrij nerveus gemaakt). Vooral mijn gesproken Japans. Ik kwam hier toe met de genki’s en Niehaus-sensei’s lessen in mijn hoofd gedrumd, maar nu kan ik werkelijk zeggen wat ik wil in het Japans. Natuurlijk is de weg tot vlotheid nog lang, maar dankzij mijn uitwisseling hier heb ik veel vooruitgang geboekt! De lessen Japans hier zijn trouwens zeer variërend van moeilijkheidsgraad naargelang je score op de zogenaamde ‘placement test’. Van de UGent moesten we op zijn minst in niveau D1 geraken, maar je kan in principe hoger geplaatst worden en dan leer je uiteraard meer Japans bij! Mijn tip: ga voor zo moeilijk mogelijk, je kan altijd nog terugzakken als het te lastig is, maar niet omgekeerd!

Nog een laatste paragraaf over de studie-kant van Kanazawa University. De examens hier zijn volledig verschillend van de UGent. In plaats van één groot eindexamen, wordt je hier overladen met een constante stroom van kleine taakjes en toetsjes. Het is allemaal echter doenbaar. Na een paar weken leer je hier hoe de leerkrachten vragen stellen op toetsen en hoe je dus gericht moet studeren. Nu zijn het de eindexamens hier in Kanazawa. Dit betekent alle materie van de voorziene kleine toetsen, maar aangezien je het al eens gestudeerd hebt, zit het normaal nog wel ergens in je hoofd van toen De meeste cultuurvakken hebben trouwens geen examens of toetsen, maar een korte paper van een drietal pagina’s in de plaats. Easy peasy dus! (van wat we al gewoon zijn van Prof. Uhl en Pinte)

Aangezien ik hier binnenkort mijn nieuwe vrienden zal moeten verlaten, heb ik met de ‘guys’ de grootste berg van de streek beklommen als laatste uitstap! De berg noemt Haku-san, en is één van de drie bergen in Japan die bewoond is door een god (net zoals Mt. Fuji). Het was super in elke betekenis van het woord. Uiteindelijk zaten we zelfs boven de wolken! Talk about an instagram show-off pic! Tot nu toe heb ik wel nog niet veel geluk gehad met bergen in Japan… Ze zijn nogal verlegen (zowel Mt. Fuji als Haku-san zaten tot nu toe verstopt in een dikke laag wolken. Na 5 uur en een blaar hier en daar hadden we de top bereikt (en zag ik dat het een vulkaan was in plaats van een gewone berg). Zeker de moeite waard als je hier ooit komt studeren!

 

Dit is een foto van tijdens het klimmen (doet het échte uitzicht echter geen eer aan).

 

 

Na 5 uur: moe maar tevreden (I was basically dead in this picture.) De top van de vulkaan was verlegen, zoals je kan zien!

 

 

Als afsluiter nog dit: Geniet van de rest van de zomer, veel sterkte met eventuele herexamens en als laatste: aarzel niet en ga op uitwisseling naar Japan! Dit jaar is een recordaantal derdejaars vertrokken (een stuk of 8-9?) en niemand van ons heeft er spijt van! Als je vragen hebt over het leven hier op de campus in Kanazawa, kom me gerust opzoeken op school!

Arno out.